Ξύπνησα σήμερα το πρωί, βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα για λίγο κοιτάζοντας τη γειτονιά. Δευτέρα του Κατακλυσμού. Ησυχία. Απόλυτη ησυχία.
Και ξαφνικά το μυαλό ταξίδεψε πολλά χρόνια πίσω. Τότε που η μέρα του Κατακλυσμού ήταν για εμάς τα παιδιά η πιο όμορφη γιορτή του καλοκαιριού. Από το προηγούμενο βράδυ κανονίζαμε το μεγάλο ραντεβού. «Στις εννιά το πρωί όλοι έξω για νεροπόλεμο». Και κανείς δεν έλειπε.
Κουβάδες γεμάτοι νερό, νεροπίστολα, μπαλόνια, φωνές, γέλια και ατέλειωτο τρέξιμο στους δρόμους της γειτονιάς. Γινόμασταν μούσκεμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, αλλά δεν μας ένοιαζε. Ήμασταν ευτυχισμένοι. Ζούσαμε τη στιγμή με όλη μας την ψυχή.
Θυμάμαι ακόμη και τους γονείς μας. Ήξεραν ότι αυτή η μέρα ήταν δική μας. Μας ετοίμαζαν κουβάδες, μας γέμιζαν τα μπαλόνια, χαμογελούσαν βλέποντάς μας να μεγαλώνουμε μέσα από το παιχνίδι και την παρέα. Ήταν κι αυτοί μέρος αυτής της όμορφης τελετουργίας.
Σήμερα, μέσα σε αυτές τις αναμνήσεις, σκέφτηκα και τη Μαρία. Την παιδική μου φίλη που δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Και θέλω να πιστεύω πως, αν οι ψυχές επιστρέφουν στους τόπους όπου έζησαν όμορφες στιγμές, τότε σίγουρα σήμερα θα πέρασε από τη γειτονιά μας. Θα κοίταξε τους δρόμους, θα θυμήθηκε τα γέλια μας και θα χαμογέλασε από εκεί ψηλά.
Κι όμως, η πραγματικότητα με προσγείωσε ξανά. Η γειτονιά είναι γεμάτη παιδιά. Κι όμως, κανένα δεν βγήκε έξω να παίξει. Κανένα νεροπίστολο, κανένας κουβάς, καμία φωνή, κανένα γέλιο.
Και αυτό είναι ίσως το πιο λυπηρό.
Γιατί μαζί με την πρόοδο, την τεχνολογία και την εξέλιξη, φαίνεται πως χάσαμε κάτι πολύτιμο: την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας. Κάναμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν μέσα σε οθόνες και προγράμματα, ξεχνώντας πόσο μεγάλη αξία έχει το αυθόρμητο παιχνίδι, η παρέα και η επαφή με τη ζωή έξω από τέσσερις τοίχους.
Η εξέλιξη είναι απαραίτητη. Η ανάπτυξη επίσης. Υπάρχουν όμως ορισμένες αξίες που δεν πρέπει να χάνονται στον χρόνο. Η παιδική ανεμελιά, το γέλιο στους δρόμους της γειτονιάς και οι αναμνήσεις που χτίζονται μέσα από απλές στιγμές.
Γιατί τελικά, όταν μεγαλώσουμε, δεν θυμόμαστε τις οθόνες. Θυμόμαστε τους νεροπόλεμους, τις φωνές των φίλων μας και τα καλοκαίρια που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ. Και αυτά είναι τα δώρα που αξίζει να χαρίσουμε και στα δικά μας παιδιά.
